ฉันแก่ขึ้นอีกปีแล้วสินะ..

กลิ่นนี้ ขนมหอมๆ

ที่เธอทำให้ฉันทุกๆ ปี

ฉัน..เริ่มมองไม่เห็นเมื่อไม่นานมานี้

ขาหลังของฉันก็เช่นกัน มันเริ่มอ่อนแรง

การเดินเข้าไปหาเธอ มันทำให้ฉันลำบากขึ้น

แต่จมูกของฉันยังดีอยู่นะ

ฟันของฉันก็ด้วย

เพราะหญ้าที่เธอบังคับให้ฉันกินแท้ๆ

. . .

จากวันนี้ ฉันคงมองไม่เห็นเธออีกแล้ว

ไม่โกรธใช่หรือเปล่า..

ที่ฉันแก่ขึ้นแล้วมองไม่เห็น

ฉันทำไม่ได้อีกแล้ว

ที่จะสบตาของเธอ

และมองหน้าสวยๆ ของเธอ

ไม่โกรธฉันแน่นะ?

. . .

จากวันนี้ การเคลื่อนไหวของฉันจะช้าลง

ฉันไม่สามารถพุ่งเข้าหาเธอได้เหมือนก่อน

ยามใดที่เธอเรียก ฉันต้องระวังตัวมากขึ้น

ทั้งมองไม่เห็น และ วิ่งไม่ได้เหมือนเดิม

ไม่โกรธฉันจริงอ่ะ?

. . .

จะเริ่มเบื่อฉันไหม..

ที่กระต่ายแก่อย่างฉัน เป็นแค่กระต่ายแก่ๆ

เล่นด้วยก็ไม่ได้

มองก็ไม่เห็น

เรียกก็ไม่เดินมาหา

อีกทั้งเพิ่มภาระเธอให้เธอในการทำความสะอาดอีก

. . .

รู้สึกไม่สบายตัว และ ไม่สบายใจเลย

กลัวว่าสักวันหนึ่ง

ฉันจะเป็นแค่สัตว์ที่คนเคยเลี้ยง

ที่ถูกทิ้ง

ช่างมันเถอะ!!

ตอนนี้ขนมที่เธอทำให้ก็อร่อย

เกินกว่าฉันจะคิดถึงวันพรุ่งนี้

. . .

นี่ๆ เธอคนที่สวยๆ เธอนั่นแหละ!

ขอบคุณ..

ขอบคุณนะ ที่ดูแลฉันมาจนถึงวันนี้

ขอบคุณนะ ที่ยังไม่ลืมกระต่ายแก่อย่างฉัน

ขอบคุณนะ ที่ยังปกป้องฉันอยู่เสมอ

และ

ขอบคุณมากๆ นะ ที่ “รั ก ฉั น”

โดยที่ “ฉั น ไ ม่ เ ค ย ข อ”

. . .

อยากให้ทุกวันเป็นวันแห่งความรักจัง

เธอจะได้กอดฉันทุกๆ วันเลย

. . .

เขียนโดย : ปี JP Rabbitry