ถ้าฉันเลือกเกิดได้
ถ้าฉันเลือกเกิดได้ ฉันคงไม่เลือกที่จะเกิดในที่แบบนี้ ในที่ที่หลายคนแค่เดินผ่านมา แล้วก็เดินผ่านไป ฉันได้แต่รอว่าจะมีใครสักคนไหม…หยิบยื่นอาหารให้ฉัน
ถ้าฉันเลือกเกิดได้ ฉันคงไม่เลือกที่จะเกิดในที่แบบนี้ ในที่ที่หลายคนแค่เดินผ่านมา แล้วก็เดินผ่านไป ฉันได้แต่รอว่าจะมีใครสักคนไหม…หยิบยื่นอาหารให้ฉัน
ในวันข้างหน้านั้น… อีก 5 ปี 7ปี หรือ 10ปี เธอคงวิ่งเล่นให้ฉันเห็นน้อยลง เธอคงได้ยินที่ฉันพูดชัดเจนน้อยลง เธอคงไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร และเธอคงดูไม่น่ารักเหมือนก่อน
วันนี้ฉันจะมีอาหารกินมั้ย? ในถ้วยที่ขึ้นรา มีเพียง เศษผักที่เน่า อาหารเม็ดที่ชื้นพองตัว พื้นที่ฉันเหยียบมันเปียกชื้น เต็มไปด้วยก้อนอึและฉี่ เธอเรียกมันว่า “กรง” ขนที่ตัวของฉันเริ่มหลุดร่วง ผิวหนังของฉันเกิดอาการคัน
เธอรู้ใช่มั้ย? ฉันขี้เกียจไปเสียทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม แม้เวลากิน เวลานอน เวลาเล่น ห้องของฉันจึงได้เลอะเทอะขนาดนี้ ถึงแม้ฉันจะขี้เกียจหลายเรื่อง แต่ฉันก็ไม่เคยขี้เกียจ
“ที่นี่คือที่ไหน” เมื่อผมลืมตาขึ้น ผมถูกจ้องมองด้วยสายตาของ “มนุษย์” ซึ่งพวกเขาเดินผ่านไปผ่านมา บริเวณที่พวกเราอยู่ พร้อมกับชื่นชมพวกเราและผลัดกันจับอุ้มพวกเรา “แม่…ผมกลัว” เจ้านายของแม่