เล่าให้ฉันฟังบ้างก็ได้นะ…
เธอ..กำลังโกรธใครอยู่เหรอ เธอ..เสียใจเรื่องอะไรเหรอ เธอ..คิดถึงใครอยู่เหรอ เธอ..ร้องไห้ทำไมเหรอ ฉันอาจจะ..ช่วยอะไรเธอไม่ได้
เธอ..กำลังโกรธใครอยู่เหรอ เธอ..เสียใจเรื่องอะไรเหรอ เธอ..คิดถึงใครอยู่เหรอ เธอ..ร้องไห้ทำไมเหรอ ฉันอาจจะ..ช่วยอะไรเธอไม่ได้
จะมีใครรู้ไหม… ถ้าในอนาคต ไม่มีคำว่า “เรา” เราทั้งสองจะเป็นอย่างไร เพียงแค่ว่าวันนี้ เธอยัง…รักฉัน แล้วฉันก็ยังรักเธอ เธอยัง…ห่วงใยฉัน แล้วฉันก็ยังห่วงใยเธอ เธอยัง…คิดถึงฉัน แล้วฉันก็ยังคิดถึงเธอ
ความผิดของฉันเอง ที่ฉันเกิดมา มีสีดำ เพื่อนหมา เพื่อนแมว และตัวฉัน มีสีที่เป็นอัปมงคล ฉันและเพื่อนมักถูกมองข้าม
หากในวันข้างหน้าเราได้มีโอกาสพบกัน เธอจะยัง…จำฉันได้อยู่ไหม สมมติว่าเราได้เจอกันในที่แห่งนั้น เธอจะยัง…เหมือนเดิมอยู่ไหม
ฉันเป็นแค่สิ่งมีชีวิต… ฉันไม่รู้หรอกว่า…เธอพูดอะไร ฉันไม่รู้หรอกว่า…เธอคิดอะไร ฉันไม่รู้หรอกว่า…เธอเจ็บช้ำแค่ไหน แล้วฉันก็ไม่รู้ซะด้วยซ้ำว่า…เธอร้องไห้เพราะใคร