ภายใต้ใบหน้าเดียวของฉัน..
เธอรู้อะไรมั้ย.. ฉันมีความสุข ฉันไม่เคยยิ้ม ฉันรู้สึกชอบเธอ แต่ฉันก็ทำหน้าเย็นชาใส่เธอ ฉันถูกดุ ฉันก็ทำหน้าเหมือนฉันไม่สำนึกผิด ฉันเจ็บปวดร่างกาย แต่ฉันก็ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไร
เธอรู้อะไรมั้ย.. ฉันมีความสุข ฉันไม่เคยยิ้ม ฉันรู้สึกชอบเธอ แต่ฉันก็ทำหน้าเย็นชาใส่เธอ ฉันถูกดุ ฉันก็ทำหน้าเหมือนฉันไม่สำนึกผิด ฉันเจ็บปวดร่างกาย แต่ฉันก็ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไร
ในวันนี้ เบื่อฉันไหม…ถ้าฉันปลุกเธอทุกเช้า เบื่อฉันไหม…ถ้าฉันเหงาจะแกล้งเธอแบบนี้ เบื่อฉันไหม…ถ้าชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้สักนาที เบื่อฉันไหม…ที่ฉันเป็นอย่างนี้ไปตลอด
“สิ่งที่ฉันขอ” เอ่อ คือว่า เอ่อ คือ ว่า.. ฉันขอ…กัดสายไฟในบ้านของเธอแบบนี้ ฉันขอ…กัดหัวเธอ เพื่อปลุกให้เธอตื่น ฉันขอ…ขี่แขนขาของเธอ อย่างเพลิดเพลิน ฉันขอ…ฉีกวอลเปเปอร์ทั้งผนังห้องเธอ
เจ้าหูยาวของฉัน ฉันรู้เธอก็มีอายุที่ยืนยาวได้เหมือนกับสัตว์อื่น อย่างเพื่อนกระต่ายของพวกเธอไง เจ้าหูยาวที่ชื่อ “DO” มีอายุมากถึง 17 ปีเลยนะ
บางครั้งสิ่งที่ฉันคิดและจินตนาการไปเองว่า… เธอ… อยู่บนดาวดวงนั้น คงอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ มีกลิ่นหอมของดอกไม้ เส้นหญ้าสีเขียวคงมีให้เธอกินไม่มีวันหมด