ฉันเป็นแค่สิ่งมีชีวิต… ฉันไม่รู้หรอกว่า…เธอพูดอะไร ฉันไม่รู้หรอกว่า…เธอคิดอะไร ฉันไม่รู้หรอกว่า…เธอเจ็บช้ำแค่ไหน แล้วฉันก็ไม่รู้ซะด้วยซ้ำว่า…เธอร้องไห้เพราะใคร

เธอรู้อะไรมั้ย.. ฉันมีความสุข ฉันไม่เคยยิ้ม ฉันรู้สึกชอบเธอ แต่ฉันก็ทำหน้าเย็นชาใส่เธอ ฉันถูกดุ ฉันก็ทำหน้าเหมือนฉันไม่สำนึกผิด ฉันเจ็บปวดร่างกาย แต่ฉันก็ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไร

ในวันนี้ เบื่อฉันไหม…ถ้าฉันปลุกเธอทุกเช้า เบื่อฉันไหม…ถ้าฉันเหงาจะแกล้งเธอแบบนี้ เบื่อฉันไหม…ถ้าชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้สักนาที เบื่อฉันไหม…ที่ฉันเป็นอย่างนี้ไปตลอด

“สิ่งที่ฉันขอ” เอ่อ คือว่า เอ่อ คือ ว่า.. ฉันขอ…กัดสายไฟในบ้านของเธอแบบนี้ ฉันขอ…กัดหัวเธอ เพื่อปลุกให้เธอตื่น ฉันขอ…ขี่แขนขาของเธอ อย่างเพลิดเพลิน ฉันขอ…ฉีกวอลเปเปอร์ทั้งผนังห้องเธอ